W i e l k o p o s t n e

Zapustne śpiewy na stronę, cierniową włóĹźmy koronę – śpiewamy w jednej z pieśni wielkopostnych. Rzeczywiście, idąc za mądrością biblijnego Koheleta, moĹźna by powiedzieć, Ĺźe oto właśnie skończył się czas radości i tańca, a zaczął czas postu i umartwienia. Aby nasze Ĺźycie było pełne i wartościowe, musi być w nim czas i miejsce na wszystko – nie tylko na przyjemności, ale teĹź na wyrzeczenia i umartwienia. Nieraz ktoś podnosi wątpliwość, po co się wyrzekać czegoś i po co celowo zadawać sobie umartwienie, skoro samo Ĺźycie i tak ich nam nie szczędzi. OdpowiedĹş, wbrew pozorom, jest bardzo prosta. Bo wszystko, co prawdziwie wartościowe, przychodzi przez wysiłek i trud.

Rekolekcje parafialne to czas, kiedy cała wspólnota zbiera się w świątyni, by rozwaĹźając Słowo BoĹźe i podejmując praktyki pokutne odnawiać swe przywiązanie do Boga i proponowanych przez Niego wartości. Wielki Post to równieĹź rekolekcje szkolne, wokół których nieraz pojawia się tyle komentarzy i niepotrzebnych emocji.
Czy rekolekcje szkolne są obowiązkowe? – pytają nierzadko uczniowie. Wielokrotnie w swych felietonach poruszałem juĹź zagadnienie tego, co człowiek wierzący „musi”. Jeśli wierzysz w Boga, jeśli miłujesz Go z całej siły, z całego rozumu i serca, to nie zadajesz pytania, czy spotkanie z Nim jest obowiązkowe. JuĹź samo zadanie takiego pytania wskazuje, Ĺźe osoba pytająca nie wypełnia pierwszego i najwaĹźniejszego przykazania. Ale spróbujmy się zastanowić mimo wszystko nad tą sprawą. Nauczanie religii nie jest obowiązkowe. KaĹźdy uczeń lub w przypadku jego niepełnoletności jego rodzic czy opiekun podejmuje decyzję. Myślę, Ĺźe dla człowieka wierzącego nie ma tu Ĺźadnej wątpliwości – wierzę, więc w katechezie uczestniczę; jeśli nie uczestniczę, to moje deklaracje o wierze są kłamstwem i pustosłowiem. Jeśli uczeń zadeklarował chęć uczestnictwa w katechizacji, odpowiedĹş na pytanie o „obowiązkowość” rekolekcji teĹź nie powinna stanowić problemu. Wybierając katechezę, wybiera się wszelkie proponowane przez katechizujących formy zbliĹźenia do Boga i umocnienia wiary. Rekolekcje są przecieĹź jedną z form, jednym z elementów całego procesu katechetycznego. W ten sposób rekolekcje są obowiązkowe. Oczywiście przez cały czas mówimy o swoistym obowiązku sumienia, zobowiązaniu płynącym z konsekwentnego wyboru, opowiedzenia się za Chrystusem. MoĹźe więc warto, by rodzice zainteresowali się, kiedy i w jakiej formie odbędą się rekolekcje szkolne, by zainteresowali się, w jaki sposób ich dzieci wezmą w nich udział. „Prosząc o chrzest, bierzecie na siebie obowiązek wychowania swych dzieci w wierze – czy jesteście świadomi tego obowiązku?” – zapytano rodziców w czasie liturgii chrzcielnej. Wypełnieniem tego obowiązku jest między innymi zainteresowanie się uczestnictwem dzieci w katechizacji i rekolekcjach szkolnych. Rekolekcje takie są równieĹź sprawdzianem postawy nauczycieli i wychowawców: czy potrafią swym zaangaĹźowaniem w to wydarzenie zaświadczyć wobec swych wychowanków nie tylko o wierze jako prawdziwi chrześcijanie, ale teĹź o swym oddaniu sprawie wychowania młodego pokolenia jako prawdziwi pedagodzy? Nie do pomyślenia jest, by wierzącego nauczyciela trzeba było przymuszać jakimikolwiek sposobami do włączenia się w ten jakĹźe waĹźny element procesu wychowawczego. Zaś niewierzący nauczyciel równieĹź powinien być z młodzieżą bez względu na to, czy toczy się proces dydaktyczny, czy wychowawczy – bez względu na własne przekonania, a w postawie szacunku dla przekonań wychowanków. Tak postępuje człowiek, któremu naprawdę zaleĹźy na dobru powierzonych jego opiece.
Niech pierwsze dni Wielkiego Postu staną się dla nas okazją do zastanowienia się nad tymi zagadnieniami.
Z "Niedziela"  Ks. Aleksander Herba